Zorg in beweging, durven we het eerlijke gesprek te voeren?

Als zorgondernemer Gasterij Bergerbaan sta ik met twee benen in de dagelijkse praktijk. Ik zie hoe de zorg verandert niet in beleidsnota’s, maar in de ogen van
ouderen, in de vermoeidheid van de mantelzorgers en in de vragen die steeds vaker worden gesteld. Ook hier in Sevenum en omgeving.

Onze samenleving vergrijst in rap tempo. Dat betekent dat we voor een keuze staan: gaan we door zoals nu of durven we het gesprek te voeren over hoe de zorg
toekomstbestendig én betaalbaar blijft? Mensen willen zo lang mogelijk in hun eigen omgeving blijven wonen, met bekende gezichten en korte lijnen. Dat is niet alleen
prettiger, het voorkomt vaak ook zwaardere inzet van zorg. Tegelijkertijd moeten we eerlijk zijn: niet alles kan en hoeft altijd collectief opgelost te worden.

Zorg is geen standaardproduct. Waarom zouden we dan doen alsof iedereen hetzelfde nodig heeft en hetzelfde bijdraagt? Is het onredelijk om te kijken naar inkomen en draagkracht om mensen naar rato te laten meebetalen? lemand heeft zijn hele leven een betaalde huishoudelijke hulp gehad en deze zelf bekostigd. Waarom zou dat vanaf een bepaalde leeftijd automatisch volledig door “de
gemeenschap moeten worden overgenomen”? Zou er niet altijd een stukje huur gevraagd mogen worden zodat de zorggelden ook echt naar de zorg gaan?

Wat ik dagelijks zie, is dat de rekening nu vaak bij de mantelzorger terechtkomt. Zij zijn het stille fundament van onze zorg en als dat instort dan hebben we een veel
groter probleem dan alleen geld.

Daarom geloof ik sterk in maatwerk, korte lijnen en zo min mogelijk verschillende zorgverleners over de vloer. Vaste gezichten en één aanspreekpunt zorgen voor
sneller inzicht/en kunnen schakelen in de thuissituatie omdat versnippering niemand helpt . Menselijker, efficiënter en vaak ook goedkoper. De vraag is dus niet óf de zorg moet veranderen, maar hoe. Durven we samen te kijken naar wat iemand nodig heeft, wat iemand kan bijdragen en waar we elkaar echt kunnen en moeten helpen? Durven we keuzes te maken, zodat er straks ook nog goede zorg is?

Ik nodig iedereen uit om dit gesprek te voeren. Niet vanuit angst, maar vanuit verantwoordelijkheid, want goede zorg begint niet in systemen of regels, maar bij de mensen, hier in het dorp.

Column door: